با من حرف نزن لطفا...

کمی از من این روزها فاصله بگیر..

دچار بیماری واگیر داری شده ام که نه میدانم از کجا آمده نه درمانش را..

کمی از من این روزها فاصله بگیر که دچار این فوبیای وحشتناک ناکجا آبادی ام نشوی..

با من حرف نزن..

حتی از دور...

میترسم تو را هم مبتلا کنم..

منی که شبیه نقاشی های بیماران روانی روی دیوار اتاقشان شده ام..

آدمهای خط خطیه بدون دهان ..

و پنجره های خیالی..

که بیرونش همیشه یک گرگ کمین کرده تا پاره ام کند..

پ ن: میترسم...دلم یک قرن غار تنهایی می خواهد.من از دلسوزی و دلداری و امیدهای واهی متنفرم.