دانه های اناری که منم...

امروز اول دی ماه است.اول زمستان.اول سرماهای استخوان سوز.اول رنج و بلاهایی که فقط در زمستان رخ می دهد.از آنفولانزاهای بی منطق بگیر تا قامت راست شده ی عقربه های نشان شاخص آلودگی هوا .یلدا آمد .پاییز رفت.من ماندم و سرخی دانه های اناری که یکی در میان ترش و شیرین بود.سرخی دانه هایی که با رنگ لبهای رژ نزده ات ارتباط مستقیمی داشت.هر دانه از این انار زیر زبانم پر از درد بود.سرخی اناری که رنگ شال تو را به دیواره های ذهنم شلاق می زد.

شالی که بیخ گلویم گره خورده بود

تا از شدت دلتنگی خفه ام کند .

مردنی که بارها تجربه کرده بودم

اما

امشب

درد بیشتری داشت.

دردی که فراموش نخواهم کرد.

دانه های اناری که منم.

زیر دندان های خودم له می شوم

فرق دارد این درد.

مثل کسی که زبانش را اتفاقی گاز گرفته و ناخداگاه

به خودش

فحش میدهد.

دانه های اناری که منم

دانه های اناری که منم...