دختری که نامش آتیه است...

...:
در من همیشه روح سرگردان شاعری در حال زاییدن است .آبستن شکست هایی شده که از گلویش پایین رفته و در دلش آشیانه کرده و در هر شعرش مادر نوزاد جدیدی می شود.شاعری که در دلش دختر برهنه ای به نام آتیه نشسته و عشوه گری می کند.دختری که نیمی از صورتش را طاعون زده و نیم دیگرش با جوش های چرکین تزیین شده و روی سینه ی سمت چپش ماه گرفتگی سیاهی نقش بسته .دختری که چشم در چشم من دوخته و منتظر است تا با او نزدیکی کنم.منی که در خود نشسته ام با یک عالمه ته سیگار و فندکی نیمه جان که تنها روشنایی این تاریکی نجس و مرطوب است .ته سیگار هایی که علت مرگشان فقط تویی.پک های سنگینی که تلفیقی از آه و روزهایی خاکستری من است..